Η Πανδημία του Πλαστικού: ο Πλανήτης στη ΜΕΘ

Κατά τη διάρκεια του lockdown αναπτύχθηκε η θεωρία ότι άθελά μας έχουμε κάνει πολλά θετικά βήματα για τη λύση της περιβαλλοντικής κρίσης. Κυκλοφόρησαν fake news με ιστορίες που μας έλεγαν πως δελφίνια εμφανίστηκαν πάλι στα κανάλια της Βενετίας και ελέφαντες στις πόλεις της Κίνας. Μακάρι να ήταν τόσο απλό το πρόβλημα και με μια μικρή μας απουσία, να ανοίγαμε την πόρτα μας και να αντικρίζαμε σκηνές από το Blue Planet…

Χωρίς αμφιβολία, υπήρξαν κάποια θετικά, πρόσκαιρα στοιχεία σχετικά με την υγεία του πλανήτη που αξίζει να αναφερθούν: η ατμοσφαιρική ρύπανση και οι ρύποι μειώθηκαν λόγω λιγότερων οχημάτων στους δρόμους, αεροπλάνων στον αέρα και μειωμένης βιομηχανικής παραγωγής. Την ίδια όμως στιγμή, μέσα στην ομίχλη και στον πανικό που έφερε η πανδημία, η πιο κρίσιμη στα ιστορικά της ανθρωπότητας Διεθνής Συνδιάσκεψη για το Κλίμα COP26 του Δεκεμβρίου μετατέθηκε για του χρόνου, και αρχίσαμε να δεχόμαστε τα πρώτα μηνύματα αυξημένης πλαστικής ρύπανσης – ακόμα πιο αυξημένης να πούμε, διότι ως γνωστόν μια σούπα πλαστικού δέκα φορές το μέγεθος της Ελλάδας βρίσκεται στον Ειρηνικό και πολλές μικρότερες σε όλο τον πλανήτη. Τελευταία, όμως, καινούργιοι επισκέπτες εμφανίστηκαν στην παρέα πλαστικών απορριμμάτων: μάσκες και γάντια μιας χρήσης, μαντιλάκια και μπουκαλάκια αντισηπτικού άρχισαν να βρίσκονται κατά χιλιάδες στο βυθό της Μεσογείου και όχι μόνο, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Οι Νέοι Επισκέπτες του Βυθού

Εδώ, ας σταθούμε σύντομα σε δύο σημεία, για όσους δεν γνωρίζουν το θέμα. Πρώτον, η χειρουργική μάσκα μιας χρήσης, δεν είναι χάρτινη. Η υφή της μπορεί να μπερδέψει κάποιον, αλλά είναι φτιαγμένη από πλαστικό πολυπροπυλένιο. Για τα λίγα λεπτά που τη φοράει κανείς, μένει στο περιβάλλον για εκατοντάδες χρόνια. Αν φαγωθεί από ζώο όπως φάλαινα, δελφίνι ή χελώνα μπορεί να το σκοτώσει. Παρομοίως, τα αντισηπτικά μαντιλάκια μιας χρήσης έχουν πλαστικές ίνες μέσα τους και δεν βιοδιασπώνται. Τα γάντια επίσης δεν ανακυκλώνονται (σε ελάχιστες χώρες οδηγούνται για παραγωγή ενέργειας), ούτε και οι ρόμπες μιας χρήσης.

Πώς καταλήγουν στην θάλασσα, ρωτάει κανείς; Δεν τις πετάει κάποιος από το λιμάνι. Ή τουλάχιστον όχι μόνο. Τις παίρνει ο αέρας από χωματερές και τις οδηγεί σε ποτάμια, ρυάκια και θάλασσες, ενώ η αδυναμία πολλών κρατών να διαχειριστούν τα ειδικά αυτά απόβλητα με τρόπο αειφόρο ευνοεί την ταφή τους, αν προλάβουν να φτάσουν στους ΧΥΤΑ.

Τελευταία, καινούργιοι επισκέπτες εμφανίστηκαν στην παρέα πλαστικών απορριμμάτων: μάσκες και γάντια μιας χρήσης, μαντιλάκια και μπουκαλάκια αντισηπτικού άρχισαν να βρίσκονται κατά χιλιάδες στο βυθό της Μεσογείου και όχι μόνο, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Δεύτερον,  η πλαστική ρύπανση δεν είναι φυσικά πρόβλημα πρόσφατο. Το πλαστικό δεν αποσυντίθεται έτσι απλά, ενώ τα μικροπλαστικά (θραύσματα των πλαστικών που είναι μικρότερα από 5mm και προέρχονται κατά κύριο λόγο από βιομηχανικά προϊόντα και συνθετικά ρούχα) εισέρχονται με διάφορους, αναπάντεχους τρόπους στο περιβάλλον. Σε ένα πρόσφατο άρθρο των New York Times αναφέρεται πως δεν υπάρχει γωνιά του πλανήτη, ακόμα και η πιο απομονωμένη, όπου δεν έχουν πάει τα μικροπλαστικά.

Στη θάλασσα θα υπάρχει περισσότερο πλαστικό απ’ ό,τι ψάρια μέχρι το 2050. Και δεν είναι μόνο στη θάλασσα, αλλά και στον αέρα που αναπνέουμε ή στη βροχή. Στο αλάτι που τρώμε υπάρχει πλαστικό. Όταν πλένουμε τα συνθετικά μας ρούχα (οτιδήποτε λέει στην ετικέτα βισκόζη, πολυεστέρας, νάυλον κ.λπ.) ελευθερώνονται μικροπλαστικά στο νερό. Fast fashion ίσον fast pollution. Το νερό που πίνουμε έχει μέσα μικροπλαστικά. Σε μια εβδομάδα τρώμε ποσότητα πλαστικού ίση με μια πιστωτική κάρτα (για ενδιαφέρουσες και σοκαριστικές εικόνες του πόσο πλαστικό τρώμε κάθε εβδομάδα, μήνα και χρόνο κάνετε κλικ εδώ).

Το πλαστικό έχει λοιπόν διεισδύσει παντού και μέσα μας.  Τα αποτελέσματα στην υγεία μας είναι αβέβαια αλλά σίγουρα ιδιαίτερα αρνητικά. Οι New York Times αναφέρουν πως η ρύπανση σωματιδίων, η οποία περιλαμβάνει επιπλέον σκόνη, αιθάλη και άλλες απειλές από τον αέρα, έχει συνδεθεί με καρδιακές προσβολές, εγκεφαλικά επεισόδια και αναπνευστικά προβλήματα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι η μόλυνση από μικρά σωματίδια προκάλεσε 4,2 εκατομμύρια πρόωρους θανάτους παγκοσμίως το 2016. Όλα αυτά, ενώ το 2020 αναμένεται μια παγκόσμια αύξηση της πλαστικής συσκευασίας κατά 5,5% και οι χαμηλές τιμές των προϊόντων πετρελαίου ευνοούν την παραγωγή νέων πλαστικών αντί της αναγέννησης από ανακυκλωμένη πρώτη ύλη για την οποία δεν υπάρχει καν πλέον αγορά (κάπου να πάει το ανακυκλωμένο πλαστικό δηλαδή, αν ανακυκλώνεται).

Μιλάμε δηλαδή, πλέον, για μια πανδημία άλλη. Μια πανδημία χωρίς εμβόλιο ούτε ημερομηνία λήξης. Μια πανδημία που σκοτώνει πιο αργά τον πλανήτη μας κι εμάς, και έτσι μας κοροϊδεύει στο να μην την υπολογίζουμε τόσο. Διότι, εκεί που πηγαίναμε -στην Ευρωπαϊκή Ένωση τουλάχιστον- να δούμε μια αρχή στο τέλος των πλαστικών με τη νομοθεσία κανονισμό EU 2019/904, τώρα στη μάχη ενάντια στον κορωνοϊό έχουμε επιστρατεύσει μια πλαστική πανοπλία μιας χρήσης. Το χειρότερο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχει λόγος γι’ αυτά. Τα γάντια μιας χρήσης είναι λιγότερο αποτελεσματικά και πιο επικίνδυνα από το απλό συχνό πλύσιμο των χεριών. Θα μπορούσαμε με επαναχρησιμοποιούμενα υλικά να έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα για χρήση σε μη νοσοκομειακό ή εξειδικευμένο περιβάλλον -και πιο φτηνό μάλιστα αποτέλεσμα- όπως τη δημιουργία υφασμάτινης μάσκας από παλιά ρούχα, πλενόμενες ποδιές, σαπούνι αντί ισχυρών χημικών (για καθαρισμούς οικιακής χρήσης) κ.ά.

Η χώρα άνοιξε τις πόρτες της στους πρώτους τουρίστες, με ένα λεπτομερές πρωτόκολλο προστασίας που θέτει υψηλά υγειονομικά και λειτουργικά standards, με στόχο να εξασφαλίσει την υγεία των εργαζομένων και επισκεπτών. Είναι όμως ένα πρωτόκολλο που βασίζεται σε λύσεις μιας χρήσης που συνεπάγεται και πολύ πλαστικό μιας χρήσης.

Ένα Πρωτόκολλο Που Βασίζεται σε Λύσεις Μιας Χρήσης

Στην Ελλάδα, η επιτυχία της διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης είναι παγκοσμίως γνωστή: περιορισμένα κρούσματα, περιορισμένος αριθμός ανθρώπινης απώλειας, εντυπωσιακή ανταπόκριση δωρεών από επιχειρήσεις για την κάλυψη αναγκών – στοιχεία που μας κάνουν να θέλουμε να επαναφέρουμε την οικονομική ομαλότητα το ταχύτερο δυνατόν. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν μπορεί να επανέλθει υπό την απειλή του κορωνοϊού μια ομαλότητα με κριτήρια αειφορίας.

Το παράδειγμα του τουρισμού στη χώρα μας, με το μεγάλο μερίδιο ΑΕΠ που του αντιστοιχεί, είναι ένα καλό case study για την απάντηση του παραπάνω ερωτήματος. Η χώρα άνοιξε τις πόρτες της στους πρώτους τουρίστες, με ένα λεπτομερές πρωτόκολλο προστασίας που θέτει υψηλά υγειονομικά και λειτουργικά standards, με στόχο να εξασφαλίσει την υγεία των εργαζομένων και επισκεπτών. Με όπλο την ελληνική φιλοξενία, διεκδικεί ημεδαπούς και αλλοδαπούς επισκέπτες. Είναι όμως ένα πρωτόκολλο που βασίζεται σε λύσεις μιας χρήσης που συνεπάγεται και πολύ πλαστικό μιας χρήσης.

Για παράδειγμα, η καμαριέρα πρέπει να φοράει ρόμπα μιας χρήσης (από πλαστικές ίνες δηλαδή)  σε κάθε δωμάτιο που μπαίνει, την οποία και αλλάζει για να  μπει στο επόμενο. Το ίδιο στο σπα. Σε άλλες κατηγορίες, μεταξύ άλλων, ζητείται προαιρετικά πλαστικό κάλυμμα για τα τηλεχειριστήρια, χρήση συσκευασμένων μαχαιροπίρουνων και τραπεζομάντηλων μιας χρήσης, αν δε μπορούν να πλένονται με τον ενδεδειγμένο τρόπο.

Αν δει κανείς την λίστα του πρωτοκόλλου υπό τη ματιά της αειφορίας τα ερωτήματα είναι πολλά, και πιστεύουμε εύλογα. Δεν θα μπορούσαν αυτές οι ρόμπες και ποδιές μιας χρήσης να είναι πλενόμενες αντί για μιας χρήσης με τον όρο να τηρούνται αυστηρά οι κανόνες υγείας και ασφάλειας; Οι μάσκες του προσωπικού δεν θα έπρεπε να είναι πλενόμενες ή επαναχρησιμοποιούμενες με την δυνατότητα απολύμανσης με αντισηπτικό κατά προτεραιότητα; Τα γάντια να είναι πλενόμενα σε πόστα με απλές διεργασίες; Τα μαντιλάκια μιας χρήσης να απαγορεύονται και να ενθαρρύνεται η χρήση σπρέι αντί γι’ αυτά; Οι συσκευασίες να είναι βιοδιασπώμενες ή και πολλαπλών χρήσεων, πλενόμενες; Άλλωστε δεν υπάρχει καμία τεκμηριωμένη απόδειξη μεταφοράς του ιού από συσκευασίες πολλαπλών χρήσεων αν εφαρμόζονται σωστά τα πρωτόκολλα καθαρισμού και απολύμανσης. Έγκριτοι επιστήμονες αναφέρουν ότι τα επαναχρησιμοποιήσιμα δοχεία είναι ασφαλή έναντι στον Covid-19.

Διότι, η αλόγιστη χρήση του πλαστικού μιας χρήσης από τις τουριστικές επιχειρήσεις είναι δεδομένη αν ακολουθηθούν οι οδηγίες αλλά και οι εύκολες λύσεις. Σε συνδυασμό με το υπερβολικό άγχος της σωστής εφαρμογής των πρωτοκόλλων, η περιβαλλοντική συνείδηση θα μπει σίγουρα σε δεύτερη μοίρα. Ένα από τα χρόνια, βασικά πρόβλημα των τουριστικών προορισμών είναι η αδυναμία διαχείρισης των αποβλήτων, καθώς χρόνια το μοντέλο που έχει υιοθετηθεί είναι η ταφή. Τώρα έρχεται να προστεθεί στο πρόβλημα ο όγκος των πλαστικών μιας χρήσης. Η έλλειψη εξειδικευμένων δομών δε δίνει καμία δυνατότητα διαχείρισης της ειδικής αυτής κατηγορίας πλαστικών μιας χρήσης, ενώ τα πλαστικά προτείνονται σε όλο τους το εύρος και τους προμηθευτές ξενοδοχειακού εξοπλισμού.

Ήδη, μέρος της παγκόσμιας κοινότητας, αντιλαμβανόμενη το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί με τα πλαστικά μιας χρήσης, προσπαθεί να εντοπίσει φιλικές προς το περιβάλλον εναλλακτικές. Το πανεπιστήμιο της West Virginia, για παράδειγμα, χρηματοδοτεί έρευνα ύψους 200.000 δολαρίων για τη δημιουργία μασκών μιας χρήσης από βιομάζα.

Είναι επιτακτική ανάγκη να επαναξιολογηθούν τα πρωτόκολλα λειτουργίας του τουρισμού, αλλά και όλης της επανεκκίνησης της οικονομίας με κριτήρια αειφορίας.

Δεν μπορούμε όμως να περιμένουμε. Ο χρόνος είχε ήδη εξαντληθεί, προ κορωνοϊού. Υπάρχουν ήδη ασφαλείς εναλλακτικές για την εφαρμογή των πρωτοκόλλων που ελαχιστοποιούν τη χρήση πλαστικών μιας χρήσης. Είναι επιτακτική ανάγκη να επαναξιολογηθούν τα πρωτόκολλα λειτουργίας του τουρισμού, αλλά και όλης της επανεκκίνησης της οικονομίας με κριτήρια αειφορίας. Και είναι μια ευκαιρία να μειωθούν τα πλαστικά μιας χρήσης από αλλού. Μια ιδέα είναι να προστεθούν στο πρωτόκολλο τουρισμού εύκολες και πιο οικονομικές οδηγίες στη μείωση χρήσης πλαστικού σε άλλους τομείς, ως αντιστάθμιση της αναπόφευκτης χρήσης πλαστικού σε κάποια ευαίσθητα σημεία, στα οποία δεν θα μπορεί το πλαστικό να αντικατασταθεί. Ο τουρισμός μπορεί να αποτελέσει μέρος της βιώσιμης λύσης και της αειφορίας.

Όπως αντιμετωπίσαμε τόσο εξαιρετικά την πανδημία, και το όνομα της χώρας δεν παραλείπεται διεθνώς στις λίστες με χώρες-παραδείγματα, γιατί να μην οραματιστούμε να είμαστε μια από τις χώρες πρωτοπόρους που αντιμετωπίζει τον κορωνοϊό με κριτήρια αειφορίας;

Η πανδημία θα φύγει. Τα πλαστικά που θα αφήσει πίσω της θα αργοπεθαίνουν. Μαζί τους η βιοποικιλότητα του πλανήτη μας, για αιώνες, θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο και εμάς και τα παιδιά μας.

Υ.Γ. Για όσους διαβάζουν και απελπίζονται, προτείνουμε να προσπαθήσουν ακόμα περισσότερο να εξαλείψουν το πλαστικό από τη ζωή τους, ως μια ελάχιστη αντιστάθμιση γι’ αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη μας. Ας ξεκινήσουμε δωμάτιο-δωμάτιο στο σπίτι μας. Για παράδειγμα, στην κουζίνα: τέρμα τα βετέξ και τα σφουγγαράκια. Υπάρχουν πλενόμενα σφουγγαράκια και πανιά για τα πιάτα και τον νεροχύτη, υπέροχα, πιο φτηνά μεσοπρόθεσμα, και πιο καθαρά, καθότι πλενόμενα (εάν κάνατε εργαστηριακή ανάλυση του πλαστικού σας σφουγγαριού θα σοκαριζόσασταν). Αντί για σακουλάκια μιας χρήσης, ψάξτε χάρτινα, ή ακόμα καλύτερα, πλενόμενα, σιλικόνης. Αντικαταστήστε την πλαστική μεμβράνη με τάπερ με καπάκια ή κερομάντηλο τροφίμων. Αγοράστε μεγαλύτερες συσκευασίες και μη πλαστικές (π.χ. αυγά σε χάρτινο, όχι πλαστικό). Οργανώσετε ένα σημείο ανακύκλωσης στη κουζίνα ή στο μπαλκόνι. Ιδέες αμέτρητες. Χρόνος ελάχιστος για δράση. Ας βοηθήσουμε όλοι μας.

Άρθρο της Ελένης Ανδρεάδη και του Σωτήρη Μυλωνά

Πηγή : a8inea.com

Πλαστικές Σακούλες – υπάρχει λύση ?

Ένας μήνας σχεδόν πέρασε μετά την εφαρμογή του νέου νόμου για τις πλαστικές σακούλες και έχουν γραφτεί και ακουστεί πολλά σχετικά.

Πολλές επιχειρήσεις ευαισθητοποιήθηκαν από την πρώτη μέρα και έψαξαν να βρούν λύσεις, κάνοντας αλλαγή σε χάρτινες ή βιο-πλαστικές αμύλου.

Εφόσον υπάρχει λοιπόν λύση, γιατί το συζητάμε ακόμη και κάνουμε τα στραβά μάτια σε ένα υπαρκτό πρόβλημμα ?

Η πλαστική σακούλα που χρησιμοποιούμε για λίγα λεπτά της ώρας κ χωρίς δεύτερη σκέψη πετάμε μετά την χρήση της στα σκουπίδια, ζει για 10-20 χρόνια. Ας σκεφτούμε πόσες σακούλες χρησιμοποιήσαμε αυτό το μήνα και ας ψάξει ο καθένας τον καλύτερο τρόπο για να μειώσει την ατομική του κατανάλωση.

Το μικρό περιβαλλοντικό τέλος που επιβλήθηκε, έδωσε σε κάποιους συνειδητοποιημένους καταναλωτές το έναυσμα να έχουν πάντα μαζί τους μια πάνινη τσάντα. Σε κάποιους άλλους, το μυαλό πήρε ανάποδες στροφές και σκέφτηκαν «αφού τις πληρώνω, θέλω να πάρω και 10 επιπλέον».

Ακούστηκαν διάφορες ιδέες για το πώς το μέτρο αυτό θα μπορούσε να γίνει πιο αποτελσματικό. πχ. χρηματική επιβράβευση για κάθε σακούλα που ΔΕΝ παίρνει ο καταναλωτής ή ακόμη και για κάθε σακούλα που επιστρέφει για ανακύκλωση. Φανταστείτε αν τα καταστήματα που έχουν αυτη τη στιγμή στοκ πλαστικές σακούλες, είχαν χρηματικό κίνητρο να τις επιστρέψουν. Πόσο πιο έυκολα θα έπαιρναν την απόφαση να κάνουν άμεσα την αλλαγή σε χάρτινες ή αμύλου ?

Ακούστηκε ότι οι βιομηχανίες κατασκευής πλαστικής σακούλας θα μείνουν χωρίς δουλειά ! Το γεγονός ότι μπορούν απλά να αλλάξουν την πρώτη τους ύλη σε βιο-πλαστικό και να συνεχίσουν να παράγουν οικολογικές βιο-πλαστικές σακούλες το σκεφτήκαμε ? Πολύ πιθανό να μπορούν και να επιδοτηθούν για αυτό.

Ας μην ξεφεύγουμε από το σκοπό αυτής της δράσης ο οποίος είναι ένας – ή μείωση χρήσης πλαστικής σακούλας, καθώς η Ελλάδα κρατάει εδώ και χρόνια, άλλη μια αρνητική πρωτιά.

Ας γυρίσουμε πίσω στο χρόνο, τότε που ο αέρας ήταν καθαρός και τα φρούτα και λαχανικά ήταν όλα βιολογικά. Τότε που οι νοικοκυρές έκαναν τις καθημερινές τους αγορές με πάνινες τσάντες και διχτάκια.

Ας μην αφήσουμε την νομοθεσία για τις πλαστικές σακούλες να έχει την ίδια τύχη με τον αντικαπνιστικό νόμο και ας πούμε μια για πάντα αντίο στο πλαστικό, ως γνήσιοι Ευρωπαίοι που μας αρέσει να λέμε ότι είμαστε.

Οχι στην πλαστική σακούλα

Πρώτα δείτε αυτό το video και μετά διαβάστε τι λέει το Medasset για την απόρριψη πλαστικών σκουπιδιών στις θάλασσες και τις ακτές.

Ελπίζουμε να κατανοήσετε ότι τα πλαστικά και άλλα σκουπίδια που αραδιάζουμε ανεξέλεγκτα στις παραλίες της χώρας μας όχι μόνο βρωμίζουν και αποδεικνύουν το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο της κοινωνίας μας, αλλά κάνουν κάτι πολύ χειρότερο: σκοτώνουν την άγρια ζωή.

Όσον αφορά στην πλαστική σακούλα, όπως ενημερώνει το Medasset, κάθε χρόνο στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε 240 σακούλες ανά άτομο, συνήθως για ελάχιστα λεπτά!

Είναι εξαιρετικά εύχρηστες, λειτουργικές, ελαφρές, ανθεκτικές και δυστυχώς ακόμη φθηνές ή δωρεάν για τους καταναλωτές με αποτέλεσμα να γίνεται κατάχρηση.

Οι πλαστικές σακούλες που αλόγιστα χρησιμοποιούμε καθημερινά, δεν ανακυκλώνονται και πολλές φορές καταλήγουν στη θάλασσα με τον αέρα ή τα νερά βροχής.

Οι πλαστικές σακούλες μέσα στη θάλασσα μοιάζουν με τσούχτρες. Οι τσούχτρες αποτελούν τον αγαπημένο μεζέ της θαλάσσιας χελώνας. Συχνά οι χελώνες ξεγελιούνται και τρώνε σακούλες. Όταν τις καταπιούν, φράσσεται το πεπτικό τους σύστημα και ενώ αισθάνονται χορτάτες στην πραγματικότητα πεθαίνουν από ασιτία!

Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 1.000.000 πουλιά και 100.000 θαλάσσια θηλαστικά και θαλάσσιες χελώνες βρίσκουν τραγικό θάνατο, κάθε χρόνο, μπερδεύοντας τα πλαστικά σκουπίδια που καταλήγουν στις θάλασσες και τους ωκεανούς, με την τροφή τους.

Λοιπόν, είναι καιρός να προστατεύσουμε τη θαλάσσια ζωή μειώνοντας τη χρήση πλαστικού:

*Χρησιμοποιήστε τσάντες πολλαπλών χρήσεων για τα ψώνια σας.

*Ξαναχρησιμοποιήστε τις πλαστικές σακούλες, που έχετε στο σπίτι.

*Αποφεύγετε πλαστικά μίας χρήσης όπως καλαμάκια, συσκευασίες καφέ, πιατάκια, ποτηράκια, κουταλάκια κ.λπ.

*Επιλέξτε προϊόντα και συσκευασίες φτιαγμένα από φυσικά υλικά.

*Αν θέλετε να πείτε “ΟΧΙ” πείτε το στις πλαστικές συσκευασίες, θα πιάσει πιο πολύ τόπο.

*Ανακυκλώστε ό,τι δεν μπορείτε να αρνηθείτε!

Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τάχθηκε υπέρ της μείωσης της χρήσης της πλαστικής σακούλας, σε ποσοστό έως 80% μέχρι το 2019 και της επιβολής χρέωσης στους καταναλωτές που θα επιμένουν να την προμηθεύονται από τα καταστήματα.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις κάθε χρόνο απορρίπτονται στην Ευρώπη περίπου οκτώ δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες.

—Τι κάνουμε

Μίλα στους φίλους σου και ζήτα τους να δώσουν και αυτοί την Υπόσχεσή τους εδώ: http://www.katharesthalasses.gr/pledge/

Επικοινώνησε μαζί μας στο info@katharesthalasses.gr ή μέσω της Σελίδας μας στο Facebook.

Διάβασε για τη δράση Καθαρές Θάλασσες του Medasset και ενημέρωσε τον κύκλο σου!

Πηγή : econews,gr με πληροφορίες από Medasset.

Πόσα πλαστικά σκουπίδια ρυπαίνουν τους ωκεανούς της Γης;

plastics_1349360954Κάθε χρόνο τους ωκεανούς του κόσμου ρυπαίνουν οκτώ εκατομμύρια τόνοι πλαστικών αποβλήτων: μπουκάλια, σακούλες, παιχνίδια και μικροπλαστικά.

Η ποσότητα αυτή καλύπτει μια τεράστια έκταση, 34 φορές όσο το Μανχάταν, ενώ έως το 2025 μπορεί να φθάσει τα 17,5 εκατ. ετησίως, αν δεν ληφθούν μέτρα, προειδοποιούν οι επιστήμονες. Για το 2015, η εκτίμηση είναι ότι 9,1 εκατ. τόνοι πλαστικών θα βρουν το δρόμο τους προς τις θάλασσες.

Την έρευνα διενήργησαν επιστήμονες του αμερικανικού Πανεπιστημίου της Τζώρτζια με επικεφαλής την επίκουρο καθηγήτρια μηχανικής του περιβάλλοντος Τζένα Τζέμπεκ. Οι ερευνητές συνέλεξαν δεδομένα για την παραγωγή και τη διαχείριση απορριμμάτων από 192 χώρες. Στη συνέχεια οι ερευνητές εκτίμησαν πόσα από αυτά τα απορρίμματα είναι πλαστικά και πόσα βρίσκονται σε απόσταση 30 μιλίων από τις ακτές.

Οι προβλέψεις για τη ρύπανση από πλαστικά είναι ιδιαιτέρως δυσοίωνες καθώς μέχρι το 2025 αναμένεται να έχουν απορριφθεί στις θάλασσες 155 τόνοι πλαστικών.

Οπως είπε η Τζένα Τζέμπεκ, «η ποσότητα πλαστικών που καταλήγει στους ωκεανούς, ισοδυναμεί με πέντε σακούλες σούπερ-μάρκετ γεμάτες πλαστικά για κάθε 30 εκατοστά ακτογραμμής στον κόσμο».

Οι οκτώ εκατομμύρια τόνοι πλαστικών ετησίως αποτελούν μια μέση εκτίμηση, ενώ εκτιμούν ως ελάχιστη ποσότητα τα 4,8 εκατ. και ως μέγιστη τα 12,7 εκατ. (δέκα έως 30 φορές περισσότερα πλαστικά απόβλητα από αυτά που επιπλέουν και έχουν υπολογιστεί σε 245.000 τόνους το πολύ).

Πρόκειται για το 1,5% έως 4,5% της παγκόσμιας παραγωγής πλαστικών και για ένα ποσοστό της τάξης του 15% έως 40% των συνολικών πλαστικών αποβλήτων που δημιουργούνται από τους ανθρώπους κάθε χρόνο.

Είκοσι χώρες ευθύνονται για το 83% των πλαστικών αποβλήτων που καταλήγουν στις θάλασσες.

Η Κίνα ευθύνεται για το ένα τέταρτο του συνόλου των πλαστικών που μολύνουν τους ωκεανούς 3,5 εκατομμύρια απορριφθέντες τόνους ανά έτος. Την Κίνα ακολουθούν η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ και η Σρι Λάνκα, εν μέρει λόγω της εκτεταμένης ακτογραμμής τους.

Απεναντίας οι Ηνωμένες Πολιτείες παρά το μεγάλο όγκο πλαστικών σκουπιδιών που παράγουν, χάρη στην ανακύκλωση και τη βιώσιμη διαχείριση των απορριμμάτων με 77.000 τόνους ανά έτος, ευθύνονται για ποσοστό μικρότερο του 1% επί του συνόλου.

Η ρύπανση των ωκεανών με πλαστικά (τα οποία εμφανίστηκαν στην αγορά στη δεκαετία του 1930) αναδείχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και τείνει να εξελιχθεί σε μείζον πρόβλημα για το περιβάλλον, αλλά και τη δημόσια υγεία.

Τα πλαστικά είτε επικάθονται στο βυθό είτε διασπώνται σε μικροσκοπικά κομμάτια τα οποία εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα μέσω των ψαριών με ανεξέλεγκτες και άγνωστες συνέπειες.

Η μελέτη δημοσιεύεται στο  «Science».

Πηγή : econews.gr

ΟΧΙ στη θαλάσσια ρύπανση

plastic

Συνταρακτικά όσο και απογοητευτικά είναι τα στοιχεία των ερευνών για τα επίπεδα της θαλάσσιας ρύπανσης και ειδικά τις συγκεντρώσεις πλαστικού, τόσο στις ελληνικές θάλασσες όσο και στους ωκεανούς του κόσμου.

Μικροπλαστικά πνίγουν το Αιγαίο Πέλαγος

Μακροχρόνια έρευνα του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας “Αρχιπέλαγος” σε παραλίες που βρέχονται από το Αιγαίο Πέλαγος έδειξαν πως οι ελληνικές ακτές έχουν κατακλυστεί από πλαστικές ίνες που μεταφέρονται με τα θαλάσσια ρεύματα ακόμα και σε “παρθένες” περιοχές στις οποίες δεν αναπτύσσεται ανθρώπινη δραστηριότητα.

Τα ευρήματα ήταν αντίστοιχα όταν εξετάστηκαν δείγματα θαλάσσιας άμμου και ιζήματος πυθμένα, αλλά και εντόσθια ψαριών.

Όπως δήλωσε στην “Καθημερινή” η Αναστασία Μήλιου, διευθύντρια Έρευνας και Θαλάσσιας Προστασίας του «Αρχιπελάγους», 7“σχεδόν σε όλα τα δείγματα θαλάσσιων ιζημάτων και στομαχικών περιεχομένων ψαριών και ασπόνδυλων οργανισμών, που εξετάσαμε, βρέθηκαν ποσότητες μικροσκοπικών πλαστικών ινών”.

“Σε ψάρια με μήκος μόλις 10-13 εκατοστά βρέθηκαν τουλάχιστον 70 ίνες! Τα ψάρια πολύ εύκολα μπορούν να καταπιούν τις μικροσκοπικές ίνες πλαστικού. Μάλιστα, ανάλογα με το πότε εντός του 24ώρου τα ψάρια συλλέγουν την τροφή τους, ανάλογες ήταν και οι ίνες που είχαν καταπιεί: τα είδη που τρώνε την ημέρα είχαν φάει κυρίως διαφανείς ίνες, ενώ εκείνα που βγαίνουν τη νύχτα είχαν καταπιεί περισσότερα έγχρωμα κομματάκια πλαστικού! Κατάποση πλαστικών ινών από τα ψάρια σημαίνει βεβαίως εισαγωγή τοξινών στην τροφική αλυσίδα. Αυτό δεν σημαίνει πως το ψάρι δεν παραμένει μια από τις πιο υγιεινές τροφές (εξάλλου τα εντόσθια αφαιρούνται κατά το μαγείρεμα), αλλά υπογραμμίζει την έκταση της περιβαλλοντικής ρύπανσης” πρόσθεσε.

Μάλιστα,  το «Αρχιπέλαγος» πραγματοποιεί πειράματα μέτρησης του χρόνου διάσπασης πλαστικών ειδών, σε πραγματικές συνθήκες, εντός θαλασσινού νερού, κάτω από τον ήλιο κ.λπ.

turtle_plasticΌσο για τις αιτίες της καταστροφής των θαλασσίων οικοσυστημάτων της πατρίδας μας, αυτές είναι η ευρεία χρήση και ανεξέλεγκτη απόρριψη πλαστικών στο περιβάλλον, η μικρή διάδοση της ανακύκλωσης, η χρήση της πλαστικής σακούλας, αλλά και οι παράνομες χωματερές που λειτουργούν ακόμα σε πολλά νησιά και περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας όπου τα υγρά αποστράγγισης καταλήγουν στη θάλασσα.

Προσοχή στο διαχωρισμό μεταξύ διασπώμενης και βιοδιασπώμενης σακούλας. Οι σακολυλες της naturesse hellas από άμυλο βιοδιασπώνται πλήρως και γίνονται λίπασμα, ενώ οι απλές διασπώμενες σακούλες από πλαστικό διασπώνται σε μικροσκοπικά κομμάτια πλαστικού.

Αόρατος εχθρός των θαλασσίων οικοσυστημάτων

Μια νέα ισπανική μελέτη έρχεται να δείξει ότι το πρόβλημα με τα πλαστικά στις θάλασσες έχει μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που αναμέναμε.

Σύμφωνα με τη μελέτη τα πλαστικά που υπάρχουν στους ωκεανούς σε ποσοστό 99% δεν έχουν εντοπιστεί, αφού από τη μια παράγονται περί τους 300 εκατ. τόνους πλαστικού ετησίως, ενώ στους ωκεανούς δεν έχουν εντοπιστεί παρά 40.000 τόνοι.

Ερευνητές της αποστολής Μαλασπίνα του Ισπανικού Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών, με επικεφαλής τον οικολόγο Άνδρες Κοθάρ της Σχολής Επιστημών της Θάλασσας του Πανεπιστημίου του Καντίθ και τον ωκεανογράφο Κάρλος Ντουάρτε, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), γύρισαν με τέσσερα ερευνητικά πλοία όλο τον κόσμο συλλέγοντας και αναλύοντας σχεδόν 200.000 δείγματα νερού από βάθη έως 6.000 μέτρων, μεταξύ άλλων μελετώντας την κατά τόπους συγκέντρωση πλαστικών.

Αυτό που διαπίστωσαν, είναι ότι, ενώ μετά την εμφάνιση των πλαστικών στη δεκαετία του ’50, θα έπρεπε να υπάρχουν πια πολλά εκατομμύρια τόνοι πλαστικών σκουπιδιών στους ωκεανούς, τελικά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Επειδή κάθε μεγάλο κομμάτι πλαστικού μπορεί σιγά σιγά να διασπαστεί από τα κύματα και την ηλιακή ακτινοβολία σε ολοένα μικρότερα κομμάτια, οι ερευνητές περίμεναν να βρουν στα δείγματα του νερού πολυάριθμα τέτοια πλαστικά ίχνη διαμέτρου μικρότερης των πέντε χιλιοστών, χωρίς ωστόσο να τα καταφέρουν.

Μια πιθανότητα είναι να διασπώνται αυτά τα πλαστικά σε τόσο μικρά κομματάκια που να μην είναι πλέον ανιχνεύσιμα και των οποίων η περιβαλλοντική επίπτωση είναι άγνωστη.

Μία άλλη πιθανότητα είναι να μεταφέρονται σε χαμηλότερα βάθη και να επικάθονται τελικά στους βυθούς, οπότε πάλι δεν μπορούν να εντοπιστούν.

Οι επιστήμονες δεν αποκλείουν τα μικρά ψάρια να τρώνε ένα τουλάχιστον μέρος από τα μικρο-πλαστικά, προτού αυτά imagφθάσουν στον βυθό. Επειδή τα μεγαλύτερα ψάρια, όπως ο τόνος και ο ξιφίας, τρώνε αυτά τα μικρότερα ψάρια, υπάρχει πιθανότητα οι τοξίνες από τα πλαστικά να μολύνουν τους θαλάσσιους οργανισμούς και τελικά εμάς που τους τρώμε. Οι επιστήμονες, όπως παραδέχονται, αγνοούν προς το παρόν πόσα πλαστικά τρώνε τα ψάρια και ποιες είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Η αποστολή Μαλασπίνα, που άρχισε το 2010, ανακάλυψε ότι πέντε είναι οι κυριότερες περιοχές μεγάλων συγκεντρώσεων πλαστικών σκουπιδιών: στον Βόρειο Ειρηνικό, στον Βόρειο Ατλαντικό, στον Νότιο Ειρηνικό, στον Νότιο Ατλαντικό και στον Ινδικό Ωκεανό.

Τα συχνότερα είδη πλαστικών στους ωκεανούς είναι το πολυαιθυλένιο και το πολυπροπυλένιο, πολυμερή χημικά που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή πλαστικών προϊόντων καθημερινής χρήσης.

Η χρήση οικολογικών ειδών εστίασης και συσκευασίας από φυσικά υλικά, είναι η πλέον εφικτή λύση για να απομακρύνουμε το πλαστικό μια για πάντα από τις θάλασσες μας.  Ξεφυλίστε τον κατάλογο μας και βρείτε τα είδη που ανταποκρίνονται καλύτερα στις ανάγκες της επιχείρησης σας !

Πηγή : econews.gr 

Ξεκινά επίσημα η κομποστοποίηση στην Αθήνα !


Εφαρμόζεται εδώ και μια 20ετία στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρόκειται για τη χωριστή συλλογή και κομποστοποίηση υπολειμμάτων τροφών, που επιτέλους ξεκινάει πιλοτικά τώρα και στη χώρα μας με τη συγχρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού ταμείου LIFE και με πρωτοπόρους τους Δήμους Αθηναίων και Κηφισιάς!

Με την έναρξη της εφαρμογής του προγράμματος θα διανεμηθούν στους κατοίκους και στους ιδιοκτήτες καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος των πιλοτικών περιοχών κάδοι και βιοδιασπώμενες σακούλες για τη χωριστή συλλογή των υπολειμμάτων τροφών εντός της κουζίνας. Νέοι κάδοι χρώματος καφέ στο δρόμο θα υποδέχονται τις γεμάτες σακούλες και θα αδειάζονται από ειδικό απορριμματοφόρο του Δήμου. Το υλικό θα μεταφέρεται στο Εργοστάσιο Μηχανικής Ανακύκλωσης-Κομποστοποίησης του ΕΔΣΝΑ στα Άνω Λιόσια, με στόχο την παραγωγή εδαφοβελτιωτικού υψηλής ποιότητας (κόμποστ) από προδιαλεγμένα οργανικά απόβλητα.

Στο σημείο αυτό θέλουμε να υπενθυμίσουμε ότι όλα τα προϊόντα naturesse είναι βιοδιασπώμενα και κομποστοποιήσιμα καθως προέρχονται από φυσικές πρώτες ύλες. Έτσι λοιπόν μπορείτε μετά την χρήση τους να τα πετάξετε στον καφέ κάδο και να γίνουν λίπασμα !

Γιατί γίνονται όλα αυτά;
Τα υπολείμματα τροφών και κήπων (βιοαπόβλητα) αποτελούν το 40% του περιεχομένου των κοινών κάδων απορριμμάτων. Το φορτίο αυτό μέχρι τώρα οδηγείτο στο ΧΥΤΑ (Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων) προκαλώντας οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα. Από οικονομικής άποψης, οι Δήμοι επιβαρύνονται με 45 €/τόνο ως τέλος ταφής στο ΧΥΤΑ. Τα βιοαπόβλητα αποτελούν ιδιαίτερα βαριά φορτία, λόγω της υγρασίας που περιέχουν και αυξάνουν κατά πολύ το κόστος τελικής διάθεσης. Έπειτα, η νομοθεσία ορίζει από το 2014 ειδικό επιπλέον τέλος ταφής 35 € ανά τόνο για τα βιοαποικοδομήσιμα απόβλητα που οδηγούνται στο ΧΥΤΑ χωρίς επεξεργασία, δηλαδή όπως τώρα, χωρίς χωριστή συλλογή και αξιοποίηση. Τέλος, η εναπόθεση των βιοαποβλήτων στο ΧΥΤΑ προκαλεί την έκλυση μεθανίου, ενός αερίου που επιδεινώνει την κλιματική αλλαγή. Αντιθέτως, το κόμποστ που θα παράγεται από την κομποστοποίηση των βιοαποβλήτων, θα έχει θετικό περιβαλλοντικό αντίκτυπο, καθώς θα αξιοποιείται στα πάρκα αυξάνοντας τη γονιμότητα του εδάφους.

Στο Έργο συμμετέχουν ήδη η Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων και το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών με τα εστιατόριά τους, καθώς και ο Αγροτικός Ανθοπαραγωγικός Συνεταιρισμός Αττικής ΣΠΕ «Η Συνιδιοκτησία» με τα υπολείμματα λουλουδιών. Εταίροι του Έργου είναι ο Δήμος Αθηναίων, ο Δήμος Κηφισιάς, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ο ΕΔΣΝΑ και η εταιρεία ΕΠΤΑ – Σύμβουλοι Μελετητές Περιβαλλοντικών Έργων. Στο Δήμο Αθηναίων το Έργο υλοποιείται από τη Δ/νση Καθαριότητας-Ανακύκλωσης και Συντήρησης Μηχανολογικού Εξοπλισμού.

Τι είναι τα «Βιοαπόβλητα»;
Ως «βιολογικά απόβλητα» ή «βιοαπορρίμματα» ή «βιοαπόβλητα» ορίζονται τα απόβλητα από κήπους και πάρκα, τα απορρίµµατα τροφών και μαγειρείων από σπίτια, εστιατόρια, εγκαταστάσεις οµαδικής εστίασης και χώρους πωλήσεων λιανικής και τα συναφή απόβλητα από εγκαταστάσεις µεταποίησης τροφίµων.

Η παραγωγή και η ποσοστιαία σύνθεση των βιοαποβλήτων ως προς τα αστικά στερεά απόβλητα διαφοροποιείται μεταξύ των χωρών και εξαρτάται από διάφορες παραμέτρους όπως οι συνθήκες ζωής του πληθυσμού, το βιοτικό επίπεδο, οι καταναλωτικές συνήθειες καθώς και το επίπεδο της τεχνολογικής προόδου της εκάστοτε χώρας. Τα βιοαπόβλητα αποτελούν κατά μέσο όρο το 32% κ.β. της συνολικής παραγόμενης ποσότητας αστικών στερεών αποβλήτων στην ΕΕ ενώ στην περίπτωσης της Ελλάδας η αντίστοιχη ποσοστιαία σύνθεση ανέρχεται περίπου στο 40% κ.β.

Πως μπορώ να συμμετέχω;
Προς το παρόν η ενέργεια πραγματοποιείται μόνο στους δυο προαναφερθέντες δήμους και σε συγκεκριμένες περιοχές:
Στο Δήμο Αθηναίων στο Γκάζι και στην οδό Κυπριάδου στα Άνω Πατήσια
Στο Δήμο Κηφισιάς θα εφαρμοστεί στο Εμπορικό Κέντρο Κηφισιάς και Ν. Ερυθραίας, στο Κεφαλάρι και Καστρί και στην Κάτω Κηφισιά και Nέα Κηφισιά

Εάν ανήκουμε στους δικαιούχους των παραπάνω Δήμων μπορούμε να προμηθευτούμε κάδους κουζίνας και βιοδιασπώμενες σακούλες με τους εξής τρόπους:

Α. Τηλεφωνικά: Τηλεφωνώντας στο 1960 και αφήνοντας τα στοιχεία επικοινωνίας μας μαζί με τον αριθμό σύνδεσης της ΔΕΗ για την ταυτοποίηση της διεύθυνσης, αναφέροντας πως ενδιαφερόμαστε για κάδο κουζίνας και βιοδιασπώμενες σακούλες.

Β. Ηλεκτρονικά: Συμπληρώνοντας την σχετική φόρμα. Στο «θέμα» συμπληρώνουμε «ενδιαφέρομαι για κάδο κουζίνας και βιοδιασπώμενες σακούλες». Στο μήνυμα συμπληρώνουμε τον αριθμό σύνδεσης ΔΕΗ για ταυτοποίηση της διεύθυνσής.

Αλλιώς εντοπίζουμε έναν κάδο κοντά μας στο σπίτι μας όπου και θα πετάμε ότι κατάλληλο μαζεύουμε για κόμποστ κάθε φορά μόνο σε βιοδιασπώμενες σακούλες, χάρτινες σακούλες από το μανάβικο ή εφημερίδες.

Τι είναι οι βιοδιασπώμενες σακούλες;
Οι βιοδιασπώμενες σακούλες κατασκευάζονται από άμυλο καλαμποκιού ή πατάτας (Matter-Bi). Το υλικό αυτό κατά τη διαδικασία της κομποστοποίησης μετατρέπεται εξολοκλήρου σε κόμποστ, ένα εδαφοβελτιωτικό πλούσιο σε οργανική ουσία, ακολουθεί δηλαδή την ίδια διαδικασία όπως ακριβώς και τα υπολείμματα τροφών, επειδή η πρώτη ύλη είναι και αυτή τρόφιμο. Είναι απαραίτητο να χρησιμοποιούμε μόνο αυτές τις σακούλες, γιατί κάθε άλλο υλικό επιμολύνει το κόμποστ και δεν μπορεί να απομακρυνθεί εύκολα από αυτό εκ των υστέρων.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε άλλες σακούλες;
Όχι. Οι πλαστικές, φωτοδιασπώμενες, οξοδιασπώμενες και όλες οι πλαστικές σακούλες του σούπερ μάρκετ και των καταστημάτων δεν είναι κατάλληλες για τη συλλογή βιοαποβλήτων. Δε διασπώνται καθόλου ή χειρότερα, αφήνουν μικρά, πλαστικά ίχνη μέσα στο κόμποστ και υποβαθμίζουν την ποιότητά του. Δεν μπορούν να αφαιρεθούν εύκολα από το κόμποστ. Αν μας τελείωσαν οι βιοδιασπώμενες σακούλες μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε χάρτινες σακούλες από τον μανάβη ή εφημερίδες.

Τι βάζουμε στους καφέ κάδους;
 Φρούτα και λαχανικά
 Υπολείμματα από καφέ και αφεψήματα (πχ. Φακελάκι από τσάι)
 Τσόφλια αβγών
 Φίλτρα από καφέ
 Μαγειρευτό Φαγητό, κρέας, ψάρι, κόκκαλα, κλπ.
 Γαλακτοκομικά
 Αλλαντικά
 Μικρές ποσότητες από χαρτοπετσέτες ή χαρτί κουζίνας
 Μικρές ποσότητες από πράσινα απόβλητα (κλαδέματα, φύλλα, γκαζόν, στάχτη από τζάκι).

Είδη εστίασης και συσκευασίας από φυσικά υλικά και βιώσιμες πρώτες ύλες, όπως φύλλα φοίνικα, ίνες ζαχαροκάλαμου, φυτικών αμύλων που παράγουν πολυγαλακτικό οξύ-PLA, χαρτόνι, ξύλο, master-bi.

Τι ΔΕΝ βάζουμε στους καφέ κάδους;
 Συσκευασίες (τα υπολείμματα τροφών θα πρέπει να απομονώνονται από τη συσκευασία τους, η οποία μπορεί να συλλεχθεί και να ανακυκλωθεί στον μπλε κάδο)
 Υλικά από μέταλλο, πλαστικό, γυαλί
 Χρωματιστά, πλαστικοποιημένα και γυαλιστερά χαρτιά
 Υγρά
 Μαγειρικά λάδια
 Λίπη
 Πλαστικές σακούλες

Τι γίνεται αφού βάλουμε τη σακούλα μας στον καφέ κάδο δρόμου;»
Ειδικό απορριμματοφόρο των Δήμων περνάει και αδειάζει μόνο τους καφέ κάδους. Το υλικό οδηγείται στη Μονάδα Κομποστοποίησης (ΕΜΑΚ) με σκοπό να γίνει εδαφοβελτιωτικό υψηλής ποιότητας (κόμποστ). Το κόμποστ θα πιστοποιηθεί και χρησιμοποιηθεί στα πάρκα των Δήμων Αθηναίων και Κηφισιάς, έτσι ώστε να αυξηθεί η γονιμότητα του εδάφους και να μειωθούν και οι δαπάνες του Δήμου σε εδαφοβελτιωτικά.

Μελλοντικά θα μπορούμε να προμηθευόμαστε χώμα από κομπόστ και για δική μας χρήση, και δεν ξεχνάμε βέβαια να συνεχίζουμε να ανακυκλώνουμε γυαλί, χαρτί και πλαστικό στους μπλε κάδους!

Ελπίζουμε να δούμε τους περίφημους καφέ κάδους κομποστοποίησης σύντομα σε όλες τις γειτονιές της Αττικής, της Θεσσαλονίκης, και όλων των μεγάλων πόλεων!

Πηγή/Φώτος:

prasinizo.gr

www.biowaste.gr

11+1 λειτουργίες της συσκευασίας για ένα προϊόν

Εσείς πόσες λειτουργίες μπορείτε να σκεφτείτε ότι επιτελεί η συσκευασία σε ένα προϊόν;

Βιοδιασπώμενες συσκευασίες από PLA
Βιοδιασπώμενες συσκευασίες από PLA

Η συσκευασία είναι ένα εργαλείο που μπορεί να επηρεάσει συνισταμένες και αποφάσεις που σχετίζονται και με τα γνωστά 4Ps του Μάρκετινγκ. Παίζει ρόλο και στο Προϊόν (Product), στη Διανομή (Place), στην Προώθηση του προϊόντος (Promotion) καθώς και στην Τιμολόγηση (Price).

Για παράδειγμα υπάρχουν προϊόντα όπως τα αναψυκτικά που δεν μπορούν να διανεμηθούν χωρίς να βρίσκονται στα χαρακτηριστικά τενεκεδένια κουτάκια. Ομοίως και τα φάρμακα. Όλα τα τρόφιμα χρειάζονται συσκευασία για να προστατεύονται όταν μεταφέρονται, διανέμονται και αποθηκεύονται. Πολλές συσκευασίες μάλιστα είναι δημιουργημένες έτσι ώστε να βοηθούν το χρήστη να καταναλώσει άμεσα το προϊόν όπως οι μικρές συσκευασίες χυμών που έχουν ενσωματωμένο ένα καλαμάκι. Συνεπώς, αν κάποιος αναλογιστεί παραδείγματα από την καθημερινότητά του θα συνειδητοποιήσει ότι η συσκευασία έχει πραγματικά μεγάλη σημασία για πρακτικούς λόγους.

Πιο συγκεκριμένα, η συσκευασία ενός προϊόντος εκτελεί πολλές λειτουργίες, για τις οποίες το μάρκετινγκ ενδιαφέρεται ιδιαίτερα. Ειδικότερα:

  1. Η συσκευασία προστατεύει το προϊόν από τη φθορά, την καταστροφή ή την αλλοίωση των χαρακτηριστικών του.
  2. Διευκολύνει τη φυσική διανομή διαμέσου του δικτύου διανομής.
  3. Καθιστά εύκολη την τοποθέτησή του στα ράφια του καταστήματος όπου πωλείται.
  4. Προβάλλει το προϊόν στα σημεία πώλησής του.
  5. Συμβάλλει στη δημιουργία της εικόνας του προϊόντος.
  6. Είναι ένας σημαντικός παράγοντας διαφοροποίησης του προϊόντος.
  7. Διευκολύνει τη χρησιμοποίηση του προϊόντος ιδιαίτερα, όταν ένα προϊόν είναι τέτοιο που καταναλώνεται ύστερα από πολλές φορές.
  8. Για μερικά προϊόντα (π.χ. φάρμακα) η συσκευασία είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος προστασίας ατόμων με αδύνατη κρίση (π.χ. παιδιά) από τη χρήση των προϊόντων που μπορεί να είναι επικίνδυνη.
  9. Για προϊόντα όπως τρόφιμα κτλ η προτυποποιημένη συσκευασία απαλλάσσει τους συναλλασσόμενους από τον κόπο του υπολογισμού του προϊόντος.
  10. Συμβάλλει στην προβολή του σήματος του προϊόντος.
  11. Με το κείμενο που συνήθως αναγράφεται πάνω στη συσκευασία δίνονται οδηγίες χρήσης και γενικά πληροφορίες για το προϊόν.
  12. Βοηθά στο γρήγορο εντοπισμό του προϊόντος μέσα στο κατάστημα.

Όπως υποστηρίζει και ο κ. Πέτρος Μάλλιαρης1, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, όλες αυτές οι λειτουργίες παράγουν οφέλη επικοινωνίας, χρήσης και αντίληψης του προϊόντος, γι’ αυτό και η συσκευασία πρέπει πάντοτε να αποτελεί αντικείμενο μεγάλης προσοχής και μελέτης για κάθε επιχείρηση. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις ελληνικές επιχειρήσεις, γιατί υποβάθμισαν το ρόλο της συσκευασίας στο επίπεδο του «αναγκαίου κακού» (έξοδα). Αυτό σημαίνει ότι, αν και πολλά ελληνικά προϊόντα είναι εφάμιλλα των ξένων, χάνουν σε εικόνα άρα και σε προσδοκίες εξαιτίας της φθηνής, αντιαισθητικής, μη πρακτικής και παραδοσιακής συσκευασίας τους.

Τον τελευταίο καιρό έχει παρατηρηθεί μια έντονη στροφή των Ελλήνων καταναλωτών σε ελληνικά προϊόντα και μια προσπάθεια στήριξης αυτών. Αυτή η τάση μπορεί να αναδείξει και τη σημασία της συσκευασίας σε άλλα επίπεδα Η συσκευασία μαζί με την τυποποίηση και την δημιουργία ισχυρών ελληνικών brand names μπορεί να καταπολεμήσει το γεγονός ότι «είμαστε η χώρα του φασόν και του χύμα» όπως συνήθιζε να λέει ο κ. Αυλωνίτης, Καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, σε όλη τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων. Ο κ. Μάλλιαρης προσθέτει στην ανάλυσή του για τη σημασία της συσκευασίας ότι αυτή είναι αναπόσπαστα δεμένη με το προϊόν. Σκεφτείτε το χαρακτηριστικότατο παράδειγμα της Coca-cola και τη σχέση του ροφήματος αυτού καθαυτού με το συγκεκριμένο καμπυλόγραμμο μπουκάλι.

Η συσκευασία αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο ερευνών σε διεθνές επίπεδο με ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις και συμπεράσματα. Για παράδειγμα στον χώρο της παραγωγής και εμπορίας οίνου ερευνητές καταλήγουν ότι η συσκευασία μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην επιλογή μιας μάρκας έναντι άλλων από έναν καταναλωτή γιατί έχει αυξηθεί η σημασία που αποδίδεται στην ποιότητα αλλά και γιατί η αγοραστική απόφαση λαμβάνεται σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Έτσι, σύμφωνα με σχετικό άρθρο των Rocchi and Stefani (2005)2 το σχήμα, το χρώμα του μπουκαλιού, οι τύποι και τα σχέδια στις ετικέτες πρέπει να τραβούν την προσοχή του πιθανού αγοραστή , κάνοντας το συγκεκριμένο μπουκάλι κρασιού να ξεχωρίζει από τα αντίστοιχα των ανταγωνιστών. Επιπλέον, η συσκευασία πρέπει να επικοινωνεί στους καταναλωτές τη σχετική και κατάλληλη πληροφορία σχετικά με την ποιότητα του κρασιού, αντικαθιστώντας σε ορισμένες περιπτώσεις την απαίτηση για ύπαρξη προωθητικών ενεργειών μέσω κάποιου πωλητή.

Όπως αναφέρει η κα Τερζίδου σε σχετική μελέτη για το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, σύμφωνα με το Σύνδεσμο Σχεδιαστών Mittleman/ Robinson των ΗΠΑ «Η συσκευασία είναι αποφασιστική. Είναι ο σιωπηλός πωλητής. Είναι το τελευταίο πράγμα που βλέπουν οι πελάτες πριν ν’ αποφασίσουν να αγοράσουν κάτι». Άλλοι σύμβουλοι σχεδιασμού όπως ο Lister Butler, εμπλουτίζουν και εξελίσσουν τον ορισμό αυτό υποστηρίζοντας ότι «η συσκευασία είναι ο αχώριστος φίλος του προϊόντος. Ένα προϊόν δεν υπάρχει χωρίς τη συσκευασία του».

Ίσως την επόμενη φορά που θα αγοράσετε κάποιο προϊόν να σας έρθουν στο μυαλό κάποιες από τις χρήσεις της συσκευασίας του ή και όλες…

1 Πέτρος Γ. Μάλλιαρης, Εισαγωγή στο Μάρκετινγκ Εκδόσεις Αθ. Σταμούλης, Αθήνα 2001
2 Benedetto Rocchi and Gianluca Stefani, Consumers’ perception of wine packaging: a case study, International Journal of Wine Marketing Vol. 18 No.1, 2005, pp. 33 – 44

Πηγή : http://www.epixeiro.gr/Υποστήριξη/Αρθρογραφία/Απόψεις/7036-11-1-λειτουργίες-της-συσκευασίας-για-ένα-προϊόν

ΥΓΙΕΙΝΟ ΓΕΥΜΑ ΣΕ ΥΓΙΕΙΝΑ ΠΙΑΤΑ

Φροντίζουμε την υγεία μας όταν προσέχουμε τι τρώμε και που βάζουμε αυτά που τρώμε !

Είδη πλαστικών που βλάπτουν σοβαρά την υγεία!

Είδη πλαστικών που βλάπτουν σοβαρά την υγεία!
Της ΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΠΑ-ΣΟΥΛΟΥΝΙΑ

Ακτιβιστές της WWF (αριστερά) και της Greenpeace σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για τις πλαστικές συσκευασίες τροφίμων, ποτών και άλλων οικιακών ειδών, αλλά και για τις τοξικές ουσίες που περιέχονται σε παιχνίδια (πάνω).

Βρισκόμαστε διαρκώς εκτεθειμένοι σε πλαστικές τοξικές ουσίες. Πίνουμε νερό, γάλα, αναψυκτικά, τρώμε τροφές που είναι αποθηκευμένες σε πλαστικά σκεύη. Φοράμε συνθετικά ρούχα, καθόμαστε σε πλαστικά υλικά.

Είμαστε ό,τι τρώμε και πίνουμε! Πλαστικοποιημένοι καταναλωτές ενός πλαστικοποιημένου πολιτισμού.

1. Τα όμορφα συσκευασμένα προϊόντα στα σουπερμάρκετ δελεάζουν και τον πιο υποψιασμένο καταναλωτή:

Κρέας και ψάρια σε δισκάκια από πλαστικό φελιζόλ. Τυριά και σάντουιτς σε διαφανείς πλαστικές μεμβράνες. Επώνυμες μάρκες παγωτών, «υγιεινά» γιαούρτια σε πλαστικά κεσεδάκια. Γάλατα και αναψυκτικά σε χαρτόκουτα με «αλουμινένια» επίστρωση. «Φυσικό» νερό και «παρθένο» λάδι συσκευασμένα σε πλαστικά μπουκάλια.

Τοξικές ουσίες

Καταναλώνουμε καθημερινά τροφές που βρίσκονται σε επαφή με ορατά και αόρατα πλαστικά. Ελάχιστοι γνωρίζουμε ότι τα είδη πλαστικών που χρησιμοποιούνται για τη συσκευασία τροφίμων μεταφέρουν σε αυτά επικίνδυνες τοξικές χημικές ουσίες.

*Το PVC, που περιέχεται στα πλαστικά και χρησιμοποιείται μέχρι και για πιπίλες και κουλούρες για τα δόντια των μωρών, θεωρείται ό,τι πιο επικίνδυνο για την υγεία και το περιβάλλον.

*Το τοξικό χημικό πρόσθετο των πλαστικών στυρένιο χαρακτηρίστηκε ως δυνητική καρκινογόνος ουσία από τη Διεθνή Υπηρεσία Ερευνας στον Καρκίνο, της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας.

*Η διφαινόλη-Α, που μεταφέρεται στα τρόφιμα από τα πλαστικά, διαταράσσει τις ορμονικές λειτουργίες.

2. Το 1998, η ιαπωνική κυβέρνηση υποχρέωσε εταιρείες κατασκευής πλαστικών πιατικών σκευών για παιδιά, να τα αποσύρουν από την αγορά και να τα καταστρέψουν, διότι περιείχαν υπερβολικές ποσότητες διφαινόλης-Α. Επίσης, το υπουργείο Περιβάλλοντος με μελέτη έδειξε την ύπαρξη φθαλικών (DEHP) σε πάνω από 80% των τροφών που καταναλώνονται στη χώρα αυτή.

*Τον ίδιο χρόνο, επιστήμονες της αμερικανικής Ενωσης Καταναλωτών εντόπισαν την αδιπική τοξική ουσία DEHA στο τυρί τσένταρ, που ήταν συσκευασμένο με διαφανή μεμβράνη από PVC.

*Παρόμοια μελέτη στη Δανία εντόπισε τοξικά φθαλικά (DBP, DEHP και ΒΒΡ) σε βρεφικές τροφές και σε γάλα για νεογνά (σε ποσότητες 0,11-0,49 mg/kg).

*Νέα έρευνα του WWF επιβεβαιώνει τα αποτελέσματα προηγουμένων εξετάσεων που είχαν πραγματοποιηθεί για ανίχνευση χημικών ουσιών στο αίμα εθελοντών ευρωβουλευτών και ευρωπαίων πολιτών. Μάλιστα, είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, αφού διαπιστώνει ότι τα υψηλότερα επίπεδα ορισμένων νεότερων χημικών εντοπίστηκαν σε παιδιά, με τη διφαινόλη-Α σε υψηλότερη συγκέντρωση.

3. Ο Αχιλλέας Πληθάρας, υπεύθυνος εκστρατειών πολιτικής της WWF Ελλάς, μας τονίζει ότι «οι κακές επιχειρηματικές πρακτικές και η αδυναμία νομοθετικής προστασίας των πολιτών έχουν συντελέσει στη δημιουργία μιας απαράδεκτης κατάστασης». Φθαλικά άλατα, διφαινόλη-Α, PVC, PC είναι άγνωστες λέξεις για τους περισσότερους πολίτες, όμως πρόκειται για χημικά που κρύβουν σημαντικές παρενέργειες.

»Οσο δεν εφαρμόζεται η αρχή της πρόληψης κι όσο δεν δίδονται στοιχεία για το σύνολο των χημικών ουσιών που περιέχονται στα προϊόντα, τόσο θα ζούμε στο σκοτάδι και θα λαμβάνουμε μέτρα «εκ των υστέρων».

Γενετικές ανωμαλίες

Απευθυνθήκαμε στο τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστήμιου Πάτρας και στον καθηγητή Βιοχημείας Χρήστο Γεωργίου, για να μάθουμε τους λόγους για τους οποίους τα πλαστικά είναι τόσο επικίνδυνα για την υγεία μας. Μας εξηγεί ότι: «Οι εταιρείες πλαστικών, για να μπορούν να κατασκευάζουν εύκαμπτες μορφές συσκευασίας τροφίμων, προσθέτουν στα πλαστικά διάφορες χημικές ουσίες, τους πλαστικοποιητές, που είναι άκρως τοξικές. Υπολείμματα από αυτές τις ουσίες, κυρίως της κατηγορίας των φθαλικών και των αδιπικών, διαρρέουν στις τροφές. Αυτές οι ουσίες προκαλούν καρκίνους, γενετικές ανωμαλίες, υπολειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και αναπτυξιακά προβλήματα σε παιδάκια.

»Επίσης, ορισμένες από αυτές τις ουσίες μπερδεύουν τον οργανισμό μας που τις αντιμετωπίζει ως φυσιολογικές ορμόνες, διαταράσσοντας λειτουργίες του ενδοκρινικού συστήματος. Για παράδειγμα, η εστραδιόλη είναι μια ορμόνη που είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη των γεννητικών οργάνων, των μαστών, του ύψους και της κατανομής του λίπους στις γυναίκες. Αν μια τοξική ουσία που διέρρευσε από κάποιο πλαστικό στην τροφή την περάσει ο γυναικείος οργανισμός για την εστραδιόλη, μπορεί και να αλλοιώσει την τελική εμφάνιση μιας αναπτυσσόμενης γυναίκας».

4. Οι πλαστικοί εφιάλτες δεν εισέρχονται στο σώμα μας μόνο από τις συσκευασίες τροφών αλλά και από άλλες πηγές, όπως πλαστικά παιγνίδια, ρούχα, δάπεδα, ταπετσαρίες. Αν και η Ευρωπαϊκή Ενωση απαγορεύει πλέον τα παιχνίδια με φθαλικά για παιδιά κάτω των τριών ετών (που συνηθίζουν να τα βάζουν στο στόμα), παιχνίδια με αυτή την ουσία πωλούνται ακόμα.

*Τα φθαλικά χημικά πρόσθετα δεν τα αποφεύγουμε ούτε κι όταν αρρωστήσουμε. Μεταφέρονται στον οργανισμό μας από τις πλαστικές σακούλες αίματος στις μεταγγίσεις, από τις φιάλες ορού καθώς και από τους αναπνευστήρες. Το ιατρικό προσωπικό εκτίθεται πολύ στα φθαλικά λόγω της συχνής χρήσης πλαστικών γαντιών. Τα ιατρικά προϊόντα από PVC περιέχουν DEHP σε ποσότητες 20-80%.Η λίστα των κωδικών

Η ευρεία χρήση των φθαλικών σε πλαστικές συσκευασίες δεν μπορεί να διαπιστωθεί, διότι οι εταιρείες κατασκευής δεν υποχρεούνται από το κράτος να αναγράφουν την περιεκτικότητα.

*Το είδος του πλαστικού συμβολίζεται με έναν συγκεκριμένο κωδικό αριθμό, συνοδευόμενο συνήθως από τα αρχικά λατινικά γράμματα της χημικής ονομασίας του πλαστικού. Αυτά τα στοιχεία (το ένα ή και τα δύο) συχνά βρίσκονται τυπωμένα επάνω στο πλαστικό προϊόν (π.χ. στη βάση των πλαστικών μπουκαλιών). Αν είστε τυχεροί και βρείτε και τις δύο πληροφορίες στην επιφάνεια κάποιου πλαστικού, θα σημαίνει ότι αντιστοιχούν σ’ ένα από τα είδη τοξικών πλαστικών του πίνακα αριστερά.

5. Είναι διάχυτη η αντίληψη που έχει καλλιεργηθεί περί χρήσης ειδικών πλαστικών «κατάλληλων για τρόφιμα». Το γεγονός είναι ένας ασύλληπτα κυνικός εμπορικός μύθος και αποδεικνύεται στην πράξη: το ίδιο πλαστικό που χρησιμοποιείται για συσκευασία τροφίμων συγχρόνως αποθηκεύει χλωρίνη, απορρυπαντικά, λάδια αυτοκινήτου.

Επομένως, το είδος του πλαστικού που χρησιμοποιείται στα δοχεία συσκευασίας τροφίμων δεν επιλέγεται με κριτήριο τη μη τοξικότητά του, αλλά με βάση καθαρά εμπορικά κριτήρια.

*Ρωτήσαμε τον πρόεδρο του Ενιαίου Φορέα Ελέγχου Τροφίμων (ΕΦΕΤ) Γιάννη Βλέμμα και τους αρμόδιους χημικούς του φορέα, εάν θεωρούν τις πλαστικές συσκευασίες επικίνδυνες για την υγεία και εάν στους ελέγχους που κάνουν έχει διαπιστωθεί διαρροή χημικών τοξικών ουσιών σε τρόφιμα.

Η απάντηση που πήραμε ήταν καθησυχαστική. «Τα στοιχεία από το πρόγραμμα των αναλύσεων του 2004 ήταν 100% αρνητικά. Συγκεκριμένα, ελέγξαμε πλαστικές μεμβράνες από PVC όπου τυλίγουμε αλλαντικά ή τυριά, πλαστικά δοχεία από πολυκαρβουνικό, και επιχρίσματα κονσερβών. Δεν εντοπίσθηκε σε κανένα μετανάστευση τοξικών χημικών ουσιών. Η Ε.Ε με το νόμο 1935/2004 αναθεώρησε όλη τη νομοθεσία, θεσπίζοντας ιδιαίτερα αυστηρές προδιαγραφές και ελέγχους. Φέτος, οι έλεγχοι που θα δεχθούμε θα είναι αυστηρότεροι.

Προσοχή στα κινέζικα

»Αυτή άλλωστε είναι και η διαφορά μας από χώρες όπως η Κίνα και η Ιαπωνία όπου οι προδιαγραφές δεν είναι τόσο αυστηρές. Κατά καιρούς έχουμε εντοπίσει σε προϊόντα που προέρχονται από τις συγκεκριμένες χώρες χημικές ουσίες που έχουν μεταναστεύσει από την πλαστική συσκευασία.

»Εκείνο που οφείλουν να προσέχουν οι καταναλωτές είναι να μη χρησιμοποιούν τις πλαστικές συσκευασίες για άλλη χρήση μετά την κατανάλωση των τροφών, π.χ. σε ένα πλαστικό μπουκάλι να τοποθετήσουν ελαιόλαδο. Είναι σίγουρο ότι έπειτα από ένα διάστημα θα έχουν διαρρεύσει επικίνδυνες ουσίες».

6. Ο καθηγητής Χ. Γεωργίου, σχολιάζοντας τη δήλωση του ΕΦΕΤ, επεσήμανε τα εξής: «Οι δηλώσεις του ΕΦΕΤ περί αποφυγής της αποθήκευσης λαδιού σε πλαστικά δοχεία στην ουσία συνιστά έμμεση παραδοχή ότι τα πλαστικά μεταφέρουν τοξικές ουσίες στις τροφές. Πώς εξηγεί το γεγονός ότι βρέθηκαν τοξικά φθαλικά πρόσθετα πλαστικών στο αίμα τριών ελλήνων ευρωβουλευτών και της επιτρόπου Margot Wallstrom;

»Καθησυχαστικές είναι επίσης και οι βιομηχανίες πλαστικών που ισχυρίζονται ότι τα τοξικά χημικά πρόσθετα που χρησιμοποιούνται στα πλαστικά ενώνονται μεταξύ τους τόσο δυνατά, που παύουν να είναι τοξικά. Μας κρύβουν όμως το γεγονός ότι αυτή η διαδικασία δεν είναι ποτέ 100% αποτελεσματική. Πάντα μένουν ελεύθερα μερικά τοξικά χημικά που μεταφέρονται από το πλαστικό σε ό,τι έρχεται σε επαφή με αυτό ή στο περιβάλλον.

*»Ακόμα και όταν οι εταιρείες αναγκάζονται να δεχτούν ότι αυτά τα τοξικά χημικά μεταφέρονται στα τρόφιμα, προσφεύγουν στο επιχείρημα ότι βρίσκονται σε επίπεδα χαμηλότερα από τα «όρια ασφαλείας» που έχουν θεσπιστεί από τα κράτη ως «ασφαλή» για την υγεία μας. Μόνο που τα «όρια ασφαλείας» τα καθόρισαν οι ίδιες και τα μετέτρεψαν σε νόμους μέσω της πολιτικής διαπλοκής με τις κυβερνήσεις».

7. Η WWF Ελλάδος μάς υπενθύμισε έρευνά της που αποκαλύπτει ότι οι Ελληνες είναι εκτεθειμένοι σε ένα κοκτέιλ επικίνδυνων χημικών. Μάλιστα, γι’ αυτή την έρευνα έλαβε τα συγχαρητήρια του επιτρόπου Περιβάλλοντος, κ. Δήμα, ο οποίος ζήτησε αυστηρότερο έλεγχο για τα χημικά.

«Οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με τα αποτελέσματα των ελέγχων», συνέχισε ο Α. Πληθάρας. «Ποιος μπορεί άραγε να μας πει με βεβαιότητα πώς αλληλεπιδρούν αυτές οι τοξικές ουσίες μεταξύ τους και ποια πρέπει να είναι η ανώτατη συγκέντρωση όλων μαζί των χημικών. Η διεθνής βιβλιογραφία συνεχώς εμπλουτίζεται με αποκαλύψεις για τον επιβλαβή ρόλο κάποιων κατά τα άλλα «άκακων» χημικών.

*»Το θέμα είναι τι προτίθεται να κάνει η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Μπορούν απλά να μηρυκάζουν το μύθο περί ασφαλών ορίων και να εξακολουθούν να δηλώνουν άγνοια για την ασφάλεια του 86% των χημικών που διακινούνται στην Ευρώπη. Αυτό όμως δεν είναι υπεύθυνη στάση.

»Ο υπουργός Ανάπτυξης και οι έλληνες ευρωβουλευτές οφείλουν να ενδυναμώσουν τη νομοθετική μεταρρύθμιση, που θεσπίσθηκε αν επιθυμούν την ασφάλεια των πολιτών κι όχι τα υπερκέρδη των χημικών βιομηχανιών».